جت

«لغت نامه دهخدا»

[ ] (اِخ) یکی از شهرهای قدیم که در مرز و بوم دان واقع و مسقط الرأس جلیات دلاور فلسطینیان است (اول سموئیل 17:4) و یکی از شهرهای پنجگانهء ایشان بود (یوشع 13:3 و اول سموئیل 6:17 و عاموس 6:2 و میکاه 1:10) که بنی عناق آن را یکی از شهرهای حصاردار خود قرار داد و در آن سکونت گزیدند. (یوشع 11:22). بعضی از مورخان بر آنند که جت بر فراز تپه ای که آن را تل الصافیه گویند و بمسافت شانزده میل در شرقی اشدود واقع است بنا شده بود ولکن روبنصن منکر این مطلب بوده بهیچ وجه چنین اسمی در آن نواحی نیافته است. خلاصه این شهر در ایام داود در دست فلسطینیان بوده و اخیش شهریار آن بود. (اول سموئیل 21:10 - 15 و 28:1 - 7). پس از آن داود آن را مفتوح ساخته آنان را هزیمت داد. (دوم سموئیل 15:18 و اول تواریخ ایام 18:1). و بعد از مدتی باز بتصرف فلسطینیان درآمد. (اول پادشاهان 2:39). پس از آن مدتی بنی یهودا ایشان را هزیمت داده متصرف شدند و رحبعام آن را بسیار عزیز میداشت. (دوم تواریخ ایام 11:8). از آن پس بتصرف حزائیل شهریار آرام درآمد. (دوم پادشاهان 12:17). ولکن بعد از چندی یهواش او را هزیمت داده شهر را استرداد نمود. (دوم پادشاهان 13:25). و بعد از آنکه باز بدست فلسطینیان افتاد عزیا حصارهای آن را منهدم ساخت. (دوم تواریخ ایام 26:6). (از قاموس کتاب مقدس).