جته

«لغت نامه دهخدا»

[جَتْ تَ / تِ] (اِ) حرامی. دزد. (از فرهنگ شعوری) :
همه خیل جغتای خوانش طفیل
بر آهنگ جته برآراست خیل.
هاتف (از شعوری).