جثمان

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع اِ) بدن و تن. (غیاث اللغات) (آنندراج). تن. (منتهی الارب). جسمان. جسم. شخص. کالبد. تن. (السامی). کالبد تن و بالین. (مهذب الاسماء، نسخهء خطی). جسم. (اقرب الموارد). یقال: «جائنا بثرید مثل جثمان القطاه»؛ اَی مثل جسمها. و رأیت تمراً مثل جثمان الجزور. (از اقرب الموارد) :
و اِنْ یک جثمانی بارض سواکم
فانّ فؤادی عندک الدهر اجمع.
(از اقرب الموارد).
|| شخص. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
- جثمانیه الماء؛ یعنی ذات آب، خود آب، وسط آب، محل اجتماع آن در گفتهء فرحیه:
و باتت بجثمانیه الماء بینها.
(از منتهی الارب).