«لغت نامه دهخدا»
[جِ ثی ی] (ع ص، اِ) جِ جاثی. (از قطر المحیط) (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). بزانو نشینندگان. (آنندراج) : و نذر الظالمین فیها جِثیا. (قرآن 19/72). جُثیّ. (قطر المحیط).
