جحاف

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع مص) زحمت دادن کسی را. || کارزار کردن. (از اقرب الموارد) || انبوهی نمودن. || نزدیک شدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ذیل اقرب الموارد). || برخوردن دلو بسر چاه و ریختن آب از آن و گاهی دریده گردیدن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (آنندراج) :
قد علمت دلو بنی مناف
تقویم فرغیها عن الجحاف.
راجز (از اقرب الموارد).