جحاف

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع مص) رفتن شکم از ناگوارد شدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). روان شدن شکم از هیزه. (آنندراج). || (اِ) موت. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مرگ همگانی. (از اقرب الموارد). || (ص) آن رود که هرچه پیش آید ببرد. (مهذب الاسماء).
- سیل جحاف؛ سیل که زمین را بکاود و ببرد هرچه هست. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
- موت جحاف؛ مرگی که ببرد و نابود سازد. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).