«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (ع اِ) سوراخ دده و خزنده. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جُحران. سوراخ مار و جز آن. (مهذب الاسماء). سوراخ. (دهار). هر سوراخی که خزندگان و سباع برای خود کنند. (از اقرب الموارد). سوراخ سوسمار و مار و جز آن. خانهء بعض حیوانات از حشره و جز آن در زیر زمین. (یادداشت مؤلف): فی الحدیث: «لایلدغ المؤمن من جحر مرتین» . ج، جَحَرَه، اَجحار، جُحران. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و رجوع به جحران شود. || سوراخ. فی الحدیث: «اذا حاضت المرأه حرم الجحران»؛ یعنی فرج و دبر بنابر آنکه نون بکسر خوانده شود [ تثنیهء جحر ] . و بضم نون نیز گفته شده به معنی فرج و بدین ضبط، الف و نون زائد است. رجوع به جحران شود.