جحف

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع مص) پوست بردن چیزی را. (منتهی الارب) (از ذیل اقرب الموارد) (آنندراج). || کاویدن. (از منتهی الارب). || فراهم آوردن. || لگد زدن کسی را چنانکه بیفتد. || مائل شدن بچیزی. || بیرون کردن برای کسی طعام را. || گرد آوردن طعام را برای خود. || ربودن گوی را. (از منتهی الارب) (از ذیل اقرب الموارد) (آنندراج). || برگرفتن دلو آب را. || بازی کردن به گوی. (از منتهی الارب) (آنندراج). || تحمیل کردن کار از طرف شخصی که خود لیاقت انجام دادن آن را ندارد بر دیگری و در این صورت بهتر آن است که به با متعدی شود. (از دزی): جحف بعبده؛ کلفه ما لایطاق. (از اقرب الموارد). || با شمشیر زدن. || خوردن ترید. (از ذیل اقرب الموارد). || در اصطلاح عروض آن است که فاعلاتن را خبن کنند تا فعلاتن بماند آنگه فعلا از آن بیندازند، تن بماند، فع بجای آن بنهند. (از المعجم فی معاییر اشعار العجم).