جداع

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع اِ) موت. (منتهی الارب) (آنندراج). مرگ. (ناظم الاطباء) (از قطر المحیط) (از اقرب الموارد).
- کلا جداع؛ گیاه ناگوار و پژمرده. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). گیاهی که در آن ناگواری برای چرندهء آن باشد و از این معنی است :
و قد أصِل الخلیلَ و ان نآنی
وغِبّ عداوتی کلا جداع.(از اقرب الموارد).
گیاهی که در او جدعی یعنی گرانی و ناگواری برای خورندهء آن است و بهمین مناسبت موت را جداع گویند بواسطهء گران و ناگوار بودن آن. (از شرح قاموس).