جدا فکندن

«لغت نامه دهخدا»

[جُ فِ کَ دَ] (مص مرکب)دور کردن. جدایی انداختن :
اگر خزان نه رسول فراق بود چرا
هزار عاشق چون من جدا فکند از یار.
فرخی.
رجوع به جدا افکندن شود.