«لغت نامه دهخدا»
[جُ مَ] (ع اِ) کفهء گندم و جو و مانند آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). آنچه از خوشهء گندم پس از خرمن کوبی هنگام باد دادن بیرون می آید. مایستخرج من السنبل بالخشب اذا ذری البر فی الریح و عزل عنه تبنه. (اقرب الموارد).