جدل زدن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دَ زَ دَ] (مص مرکب)کنایه از دعوی صدارت کردن. (آنندراج) :
قدرت به اختران چو برفعت جدل زند
گویند جمله مسند عالی مسلم است.
انوری (از آنندراج).