«لغت نامه دهخدا»
[جَ دَ] (اِخ) لقب جماعت عصریون که از حافظ ابوالقاسم علی بن حسن بن هبه اللهبن عساکر، استماع حدیث کردند و از جملهء عصریون، حمید و سلطان فرزندان حسان بن سبیع و طالب بن ابی محمد بن ابی شجاع و فرزند وی ابومحمد حسان و جز آنان میباشند. (از معجم البلدان).