«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (اِخ) نام قبیله ای است. (منتهی الارب) (آنندراج). اینان بنوجدیس بن ارم بن سام بن نوح باشند. طبری گوید: جدیس بن لاوذبن ارم بن سام بن نوح (ع) که در جوار منازل طسم جای داشتند و در جنگ با طسم هلاک شدند و ایشان قبیلهء پنجم از اقوام عرب بائده اند. (از صبح الاعشی ج1 ص314). زرکلی در الاعلام چنین آرد: جدیس بن ارم جد قدیم جاهلی عرب عاربه است. و منازل آنان در یمامه یا بحرین بوده و جنگ مشهوری با طسم داشتند که گویند بنابودی هر دو قبیله انجامید. (از الاعلام زرکلی ج1 ص178). و در تاریخ اسلام چنین آمده : از طسم و جدیس نیز در اکتشافات جدید نامی نیست هر چند در کتابهای جغرافی ابنیه و آثاری از آنها نام برده اند. روایات حاکی است که این دو قوم هر دو بیمامه بودند و سیادت بدست طسم بود و بر اثر ظلم پادشاه طسم، قوم جدیس خروج کردند و طمسیها را از میان برداشتند و بعد خودشان هم بدست پادشاه یمن منقرض شدند. (از تاریخ اسلام فیاض ص14). از مجموع کتاب های فوق سه قول بدست می آید: 1 - هلاکت قوم جدیس بدست طسم. 2 - هلاکت هر دو قوم در جنگ باهم. 3 - هلاکت طسم بدست قوم جدیس. و هلاکت جدیس بدست پادشاه یمن.