جدیل

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع اِ) مهار تافته از پوست و رسن چرمین. (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب). مهاری که از چرم بافند. (آنندراج). || رسن چرمین یا از مو در گردن شتر. (منتهی الارب). رسنی که از چرم و مو در گردن شتر کنند. (آنندراج). رسن که در گردن اشتر کنند. (مهذب الاسماء). || حمیل. (منتهی الارب). حمایل که در گردن اندازند. (آنندراج). و شاح. (از اقرب الموارد) :
کانّ دِمقسا أو فروع غمامه
علی متنها، حیث استقّر جدیلُها.
عبدالله بن عجلان هندی (از اقرب الموارد).
ج، جُدُل. (از منتهی الارب) (آنندراج).