جذاذ

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع اِ) سنگریزه های زر. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). جُذاذَه یکی آن. (منتهی الارب). || (ص) پاره پاره. (ترجمان القرآن عادل) :فجعلهم جذاذاً الا کبیراً لهم لعلهم الیه یرجعون. (قرآن 21 / 58).