جذامه

«لغت نامه دهخدا»

[جُ مَ] (ع اِ) باقیمانده از کشت دروده. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). باقیماندهء از کشت دروکرده شده. (ناظم الاطباء). باقیمانده از کشت دروده(1). (آنندراج). من الزرع؛ مابقی بعدالحصد. || بن هر چیز. جَذامَه. اصل الشی ء و قدیفتح. (اقرب الموارد).
(1) - مصحف «دروده» است و بغلط وروده نوشته شده است.