«لغت نامه دهخدا»
[جَ ذَ] (اِخ) بشربن حنش معروف به جارود منسوب به جذیمه بن عوف بن بکربن عوف بن انماربن عمروبن ودیعه بن لکیزبن افصی بن عبدالقیس است که بطنی بزرگ از ودیعه بن نزارند. و برخی اسم او را جارودبن معلی و بعضی جز آن گفته اند. وی در اصل عبدی و سپس جذمی است. او را با پیغمبر اکرم (ص) صحبتی است و از وی روایت دارد. (از لباب الانساب).