جذن

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع اِ) بیخ و تنهء درخت بی شاخ. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). بیخ. اصل. (از قطر المحیط). یقال: جذنه قوی؛ اَی اصله. (قطر المحیط).