جذوع

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع اِ) جِ جِذع. (منتهی الارب). جِ جذع بالکسر، تنهء درخت خرمابن و جز آن. (آنندراج). تنه های درخت. (غیاث اللغات) :
ناتراشیده همی باید جذوع
تا دروگر اصل سازد یا فروع.مولوی.
رجوع به جذع شود.