«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع اِ) جِ جَریئَه. به معنی خانه ای که در آن ددان را شکار کنند. (از منتهی الارب) (از شرح قاموس) (اقرب الموارد). و جِ جَری ء به معنی فوق. (قطر المحیط). و این وزن نزد عرب متروک است مگر به صورت شذوذ و جمع قیاسی آن جرایا است چون خطیئه که جمع آن خطایا است. (از اقرب الموارد).