جراف

«لغت نامه دهخدا»

[جُ / جِ] (ع ص، اِ) نوعی از پیمانه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (آنندراج) :
کیل عداء بالجراف القنقل
من صبره مثل الکثیب الاهیل.
راجز (از اقرب الموارد).
جِراف. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || مرد بسیارخوار که همهء طعام را خورد. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). آن که همهء طعام را بخورد. (از اقرب الموارد) :
فشحا حجافله جراف هبلع.
جریر (از اقرب الموارد).
|| مرد بسیارجماع شادمان. (از منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). مرد بسیارنکاح بانشاط. (از ذیل اقرب الموارد). النحکه النشیط. (ذیل اقرب الموارد) :
یا شَبُّ ویلک ما لاقت فتاتکم
و المنقری جراف غیر عنین.
جریر (از ذیل اقرب الموارد).
|| مطلق سیل که همه چیز را برد. (آنندراج). سیلاب که هرچه پیش آید ببرد. (مهذب الاسماء): سیل جراف؛ سیل که همه چیز را برد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). || سیف جراف؛ شمشیر که همه چیز را برکند. (از ذیل اقرب بالموارد).