جرامین

«لغت نامه دهخدا»

[] (اِ) چراگاه علف باشد. (فرهنگ اسدی) :
بماندم اینجا بیچاره راه گم کرده
نه آب با من یک شربه نه جرامینا.
بهرامی (از حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی).
رجوع به چرامین و خرامین شود.