جراهیه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ یَ] (ع ص) ظاهر و آشکار. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از قطر المحیط) (از ذیل اقرب الموارد). یقال: لقیه جراهیه؛ ای ظاهراً بارزاً. (منتهی الارب) (قطر المحیط) (از ذیل اقرب الموارد) :
و لولا ذا للاقیت المنایا
جراهیهً و ما عنها محید.
ابن العجلان الهذلی (از ذیل اقرب الموارد).
|| (اِ) آواز. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). جلبه. (اقرب الموارد) (قطر المحیط). سر و صدا و غوغا. آواز و صدای درهم. یقال: سمعت جراهیه القوم؛ ای جلبتهم و کلامهم علانیه دون السر. (اقرب الموارد) (قطر المحیط) (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || اسب نیکو و نجیب. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). اسب برگزیده. (از اقرب الموارد). اسب نیکو. (قطر المحیط). || امر بزرگ. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). عظام امور. (قطر المحیط) (ذیل اقرب الموارد).