جرب

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ] (ع مص) گرگین شدن. (منتهی الارب). به مرض جرب مبتلا شدن. (اقرب الموارد) (قطر المحیط) (متن اللغه). || گرگین شدن شتران. || ویران شدن زمین. (از متن اللغه) (از منتهی الارب) (از قطر المحیط). || (اِ) عیب و نقص. (متن اللغه) (قطر المحیط) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || زنگ شمشیر. (منتهی الارب) (قطر المحیط) (متن اللغه). || خشونتی که داخل پلک عارض شود و بدان آب از چشم روان باشد. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). زنگ مانندی داخل پلک که بدان آب از چشم روان باشد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط) (از متن اللغه). || گر. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). مرض خارش. (غیاث اللغات از کشف و منتخب و بحر الجواهر). گرگنی. (دستور اللغه). مرضی است معروف که آن را گری، گرگنی، خارش، حکه و گال گویند. و آن دانه های کوچکی است که در آغاز سرخ رنگ باشد و با خارش سخت عارض بدن میشود و گاه باشد که چرک کند و آن دو نوع است جرب تر و جرب خشک. و جرب چشم بیمار که بر پلک عارض گردد و بر چهار گونه است و هر چهار قسم ریزش اشک همراه دارد و جرب کلیه دانه های کوچکی است که عارض کلیه میشود و فرق جرب با حکه آن است که مرض حکه چنانکه در آقسرایی ذکر شده فاقد دانه های ریز است. (از کشاف اصطلاحات الفنون) (بحر الجواهر) : گفت هفت سال است تا مرا جرب است یعنی گر خویشتن را نخاریدم. (مجمل التواریخ). رجوع به گال و گر و گری شود.