«لغت نامه دهخدا»
[جَ بَ ذَ] (ع مص) نوعی از رفتار شتر و اسب، یا آن گران دویدن آن است، یا نزدیک گردیدن سر سم به زمین و بلند گردیدن آن. (منتهی الارب) (از قطر المحیط). گران دویدن اسب و جز آن از چارپایان. (ذیل اقرب الموارد) (از قطر المحیط). جِرْباذ. (منتهی الارب) (ذیل اقرب الموارد). رجوع به جِرْباذ شود.