جربزه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ بَ زَ] (ع مص) کربز گردیدن. (منتهی الارب). || فریبندگی و بازندگی و مقابل آن بلاهت است و وسط هر دو حکمت چنانچه در علم اخلاق مبین شده است. (از آنندراج). فریفتن و گول زدن. (دزی ج1 ص181). || رفتن. || منقبض شدن. || ساقط گردیدن. (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (از قطر المحیط). || برافتادن. (منتهی الارب). لغتی است در جرفز. (متن اللغه). شاید همه معانی احتمالی باشد به این معنی که جربزه به معنی رفتن یا منقبض شدن و ساقط گردیدن و برافتادن باشد. || (اِ) کسی که در فساد انداختن میان مردم کوشش کند. (از متن اللغه).