«لغت نامه دهخدا»
[جِ بَ] (ع اِ) کشت زار. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). مزرعه. (اقرب الموارد). || زمین بی آب و گیاه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). زمین فراخ (زمین پاک و بی گیاه). (از اقرب الموارد). || زمین شیارکرده و آراسته برای کشت درخت. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). زمین که شایستهء کشت و غرس درخت باشد. (از اقرب الموارد). ج، جِرَب. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). و از لیث نقل شده که: جربه؛ بقعه ای است که گیاه نیکو دارد. (اقرب الموارد). || پوست پاره یا بوریا و مانند آن که برکنارهء چاه اندازند تا آب در چاه نریزد و شکسته نگردد. یا آن پوست پاره و مانند آن که در نهر اندازند تا آب بر آن رود. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).