جرج

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ] (ع مص) جنبان گردیدن انگشتری در انگشت بجهت فراخی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || قلق و اضطراب پیدا کردن. (از متن اللغه). || رفتن در زمین درشت یا میانهء راه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رفتن مرد در جرج. (زمین سنگناک یا میانهء راه). (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). || (اِ) زمین درشت سنگناک. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (متن اللغه). زمین درشت. (از اقرب الموارد). || جاده. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). جواد الطرق. (متن اللغه). || میانهء راه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).