«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (اِخ) سعدبن محمد بن منصوربن حسن بن علی بن بنت امام ابوسعد اسماعیلی مکنی به ابوالمحاسن. عالمی بارع بود که در حیات پدر هنگامی که بغزنه مسافرت کرد بجای پدر ریاست کرد و پس از درگذشت پدرش ریاست بر او مستقر شد و فقه تدریس میکرد و گروهی از طالبان (علم) به درس او حاضر شدند، سپس از جد خود ابوسعد اسماعیلی و ابونصر اسماعیلی و پدر خود محمد بن منصور و ابوبکر عدسی و محمد ارزی(1) و ابوبکربن سباک و گروهی دیگر روایت کرد. وی در ماه جمادی آخر سال 388 ه . ق. بدنیا آمد و یکبار از جانب امیر ابومنصور منوچهربن قابوس به رسالت نزد محمد بن سبکتکین بغزنه رفت. (از تاریخ جرجان ابوالقاسم سهمی ص186). (1) - شاید صحیح کلمه ارزنی باشد. رجوع به کتاب تاریخ جرجان تألیف ابوالقاسم سهمی حاشیهء ص186شود.