جرجر

«لغت نامه دهخدا»

[جَ جَ] (ع اِ) خرمن کوب آهنی. (منتهی الارب) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || گردون. (مهذب الاسماء). || باقلا. جَرجَر. (متن اللغه) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || تره تیزک. اللغه). جرجیر. (از متن اللغه). || نخود. (منتهی الارب) (از متن اللغه) (ناظم الاطباء). جِرجِر. (منتهی الارب) (متن اللغه) (ناظم الاطباء). || شکاف شکاف زیرا که جر شکاف هر چیز است عموماً و شکاف زمین مثل آب کند خصوصاً. (آنندراج) :
آیینهء حسود ترا موریانه خورد
نی نی که کرد صورت او جرجر آینه.
باقر کاشی (از آنندراج).