جرد

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع ص، اِ) جِ اَجرَد و جَرداء، به معنی زمین بی گیاه. || انسان بی موی. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد): اهل الجنه جردمرد. || سواران که پیاده در آن نباشد. (از اقرب الموارد). || (اِ) چرغد و شبگیر. (ناظم الاطباء).
- جردمرد؛ جِ اجرد و امرد، اولی؛ بی موی مطلق و دوم؛ جوانان بی موی یا پسران خوبروی. و فی الحدیث «اهل الجنه جردمرد» : دائر بر دست ساقیان سیم ساق و شاهدانی رشک خیرات حسان و خرد دلپذیر چون جان و خرد و چون بهشتیان جردمرد، مکحول، همه شیرین و موزون و یطوف علیهم ولدان مخلدون و حور عین کامثال اللؤلؤ المکنون. (از ترجمهء محاسن اصفهان).