جرداء

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع ص، اِ) تأنیث اَجرَد؛ مرد بیموی. (از متن اللغه) (از منتهی الارب). || نعل جرداء؛ کفش بی موی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || خرمای بی برگ. (مهذب الاسماء). || سنگ سخت و تابان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه). || ناقهء پرخور. (از متن اللغه). || زمین گشاد کم گیاه. (از متن اللغه). ارض جرداء؛ زمین بی نبات. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || تمام و آزاد. (منتهی الارب). || سال تمام و کامل. (از متن اللغه). سنه جرداء؛ یکسال آزاد. یکسال تمام. یکسال کامل. (از منتهی الارب). || شراب صاف که درد در آن نباشد. (از متن اللغه). خمر جرداء؛ شراب صاف. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).