جرس دار

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ] (نف مرکب) قاصد. شاطر. (ناظم الاطباء). کنایه از قاصد و شاطر. (آنندراج) (بهارعجم) :
چون جرس دار نجیبان ره یثرب سپرند
ساربان را همه الحان جرس آسا شنوند.
خاقانی.
چون نوبت زن شاه زد کوس جنگ
جرس دار زنگی بجنباند زنگ.نظامی.