جرشع

«لغت نامه دهخدا»

[جُ شُ] (ع ص، اِ) شتر یا اسب بزرگ. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه). اشتر بزرگ. (مهذب الاسماء خطی) || بزرگ سینه و پهلوبرآمده از شتر و جز آن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). بزرگ سینهء پهلوبرآمده. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) :
فنکرنه فنفرن و امترست به
هو جاء هادیه و هاد جرشع.
ابوذویب (از اقرب الموارد).
مردم بزرگ سینه. (مهذب الاسماء). || وادی بزرگ شکم. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). ج، جَراشِع. (منتهی الارب). جراشع؛ وادیهای بزرگ شکم و کوههای خرد و درشت. (از متن اللغه) (از ذیل اقرب الموارد). مؤلف ذیل اقرب الموارد گوید: این معنی را صغانی آرد و مفردی برای آن ذکر نکرده است و صاحب تاج گوید: بظاهر مفرد آن جرشع بر وزن قنفذ است. (از ذیل اقرب الموارد). || کوه خرد ستبر درشت. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از ذیل اقرب الموارد). ج، جَراشِع. (منتهی الارب). رجوع به معنی فوق شود.