جرض

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ] (ع مص) فروخوردن خدو را به اندوه. (از منتهی الارب). (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || گلو درماندن طعام و جز آن. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج). خیو در گلو گرفتن و ماندن. (مصادر زوزنی). || به مردن رسیدن. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج) : چون بواسطهء ولایت رسید نامه ای به پسر آمد که پدر بمرض جرض مبتلی گشت و لباس بأس درپوشید. (ترجمهء تاریخ یمینی ص202). || آب دهن ناشتا فروبردن. (آنندراج). || خوردن آب دهان. (آنندراج). || (ع اِ) خدوی ناشتا یا عام است. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء).