جرف

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع اِ) مال صامت باشد، یا ناطق. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). مال بسیار صامت باشد. یا ناطق. (از متن اللغه) (از ذیل اقرب الموارد). || فراخ سالی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از متن اللغه) (از ذیل اقرب الموارد). || داغ و نشانی در رانهای شتر همانند نشان و داغ بینی. (از اقرب الموارد). || گیاه باهم پیچیده. (آنندراج) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از ذیل اقرب الموارد) :
ارض بها عشب جرف و لیس بها
ماء و اخری بها ماء ولا عشب.
ابوتمام (از ذیل اقرب الموارد).
|| درختهای خشک. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || طعن واسع. (از متن اللغه). || نوعی از انجیر که مار آن را دوست دارد. (آنندراج) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). انجیر خشک کوهی. || گیاه افانیه خشک. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از ذیل اقرب الموارد از لسان) (از متن اللغه) (آنندراج). || رجل جرف؛ ای مختلف. (از ذیل اقرب الموارد).
- عود جرف؛ چوب مختلف. (منتهی الارب).
- قدح جرف؛ چوب مختلف. (از ذیل اقرب الموارد) (از منتهی الارب).
|| (مص) کاویدن زمین. (آنندراج) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || با بیل چیزی را از زمین برداشتن. (از ذیل اقرب الموارد). گل به بیل از زمین روفتن. (المصادر زوزنی). به بیل خاک و گل برکندن از زمین. (آنندراج) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || بردن همه چیز. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). تمام یا بیشتر چیزی را بردن. (از اقرب الموارد). || از بیخ و بن برکندن یا بسیار گرفتن چیزی را. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج).