جرفسه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ فَ سَ] (ع مص) بر زمین افکندن کسی را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). بر زمین افکندن. (از اقرب الموارد) (از متن اللغه). || تمام گرفتن. (منتهی الارب) (آنندراج). || از بیخ بر کندن. (از منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). || بحرص تمام خوردن. (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || استوار کردن. (از متن اللغه) (از ذیل اقرب الموارد). استوار و سخت ببستن: جرفسه؛ ای شد وثاقه؛ ای قعطرته. (از متن اللغه) (از ذیل اقرب الموارد).