«لغت نامه دهخدا»
[جَ مَ] (اِخ) سه دیه است بر راه نیشابور به اصفهان و در او چشمهء آب و نخیلات و زروع و مواشی است. (نزهه القلوب ج3 ص142). یاقوت آرد: جرمق، بلده ای است به فارس که نعمت فراوان و ارزان و درختان بسیار دارد، همو گوید: اصطخری، در جایی که از مفازه ای بین خراسان و اصفهان و ری و کرمان یاد میکند و طول و عرض و غیر مأنوس و مسکون بودن آن را وصف میکند و میگوید: در آن مفازه بر راه اصفهان به نیشابور موضعی است معروف به جرمق و آن سه قریه است که مفازه به آنها احاطه دارد و آن را سه ده گویند بنامهای بیاذق و جرمق و ارابه و از توابع خراسان و دارای چشمه ها و نخیلات و زروع و مواشی بسیار است و هر ده قریب هزار تن سکنه دارد و آن دیه ها نزدیک بهم و بر سر چشمه قرار دارند. (از معجم البلدان). ابن البلخی آرد: جرمق یکی از منازل میان راه شیراز بسمیرم است. (از فارسنامه ابن البلخی چ کمبریج ص161 و رجوع به مرآت البلدان ج4 ص222 شود(1). (1) - متون مذکور با هم توافق ندارند و معلوم نیست که از توابع اصفهان، یا فارس یا خراسان بوده است. و شاید در هر یک از نواحی مزبور جایی بنام جرمغان یا جرمگان وجود داشته.