جرموزی

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (اِخ) مطهربن محمد بن احمدبن عبدالله بن محمد بن منتصر مکنی به ابوعلی و ملقب به شریف حسنی. از مورخان یمن بود. و به جهت انتساب وی به «هره بنی جرموز» که قریه ای است بیمن معروف به جرموزی شد و نخستین کسی که از نیاکان وی به قریهء مزبور سکونت گزید محمد بن منتصر بود، زبیدی گوید: مطهر عامل عهیمه بود و به همان جا درگذشت و ده فرزند بنامهای، محمد، علی، حسن، حسین، هادی، احمد، عبدالله، قاسم، جعفر و اسماعیل داشت که همه از نجیبان و شاعران بودند و شرح احوال آنان در کتاب «قلائد الجواهر فی ابناء آل مطهر» تألیف قاسم بن احمد خالدی فراهم آمده است وی در 1003 ه . ق. بدنیا آمد و بسال 1077 ه . ق. درگذشت و خود مطهر را تألیفاتی است بدین شرح. 1- الجواهره المنیره. این کتاب تاریخ حکومت المؤید بالله زیدی است. 2- النبذه المشیره الی جمل من عیون السیره. سرگذشت المنصوربالله قاسم بن محمد است. (از اعلام زرکلی چ جدید ج8 ص160).