جروح

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع اِ) جِ جُرح؛ به معنی زخم. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (اقرب الموارد). ریشها. زخمها. رجوع به جرح شود : و کتبنا علیهم فیها ان النفس بالنفس و العین بالعین و الانف بالانف والاذن بالاذن و السن بالسن والجروح قصاص الخ، (قرآن 5/45).
محتسب خم شکست و من سر او
سن بالسن و الجروح قصاص.حافظ.