جریان

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ / جَرْ] (از ع، اِمص، اِ) خروج و پیشرفت و صدور و اتفاق. || وقوع و طلوع. || دو و جهندگی. (ناظم الاطباء).
- جریان آب؛ کنایه از بیماری مخصوص زنان. (ناظم الاطباء).
- جریان شکم؛ اسهال. (ناظم الاطباء).
- جریان منی؛ خروج منی بدون اراده. (ناظم الاطباء).
- فرمان قضاجریان؛ حکمی که مانند قضا و قدر خداوندی، شخص ناگزیر از اطاعت آن باشد. (ناظم الاطباء).