جریره

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ] (ع اِ) گناه. (منتهی الارب) (آنندراج) (دهار) (مهذب الاسماء نسخهء خطی). گناه و جنایت. (از اقرب الموارد). جَریمَه. (آنندراج) (مهذب الاسماء). ج، جَریر، جَرائر. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء نسخهء خطی).
- ضامن جریره؛ اصطلاحی فقهی است و آن این که در صورت اجتماع شرایط بخصوص، شخص یکی از طبقات وراث محسوب میشود. رجوع به ضمان و ارث شود.
- ضمان جریره؛ اصطلاح فقهی است. رجوع به ارث و ضمان شود.
- ولاء جریره؛ اصطلاحی است در فقه که در شرایط خاصی یکی از موجبات ارث است. رجوع به ارث و ضمان شود.
|| برای کسی. بخاطر کسی: فعلته من جریرتک؛ یعنی کردم آن را از بهر تو. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد).