«لغت نامه دهخدا»
[جَ ءِ] (اِخ) شیخ علی بن هلال یا علی بن محمد بن هلال ملقب به زین العابدین و مکنی به ابوالحسن. وی در الجزائر بدنیا آمد ولی در اصل عراقی بود و در عراق سکونت گزید. او از اعاظم علمای امامی و از اکابر متکلمان این فرقه بود که در معقول و منقول فرید عصر خویش بشمار می رفت و ریاست مذهبی شیعه بدو منتهی شده بود، و از احمدبن محمد بن فهد متوفی بسال 841 ه . ق. و شیخ حسن بن عشره و دیگر مشایخ روایت کرد و خود او از معاریف مشایخ اجازات بود و اسم وی در طریق اجازات بیشتر علما و اکابر ذکر گردیده است. محقق کرکی متوفی بسال 940 ه . ق. و ابن ابی جمهور احسایی و جز آنان از اکابر نزد او به تحصیل اشتغال داشته و از او روایت کرده اند، و کتاب «الدر الفرید فی التوحید» از تألیفات سودمند او است. (از ریحانه الادب).