جزا دادن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دَ] (مص مرکب) پاداش دادن. مزد دادن. اجرت دادن. کیفر و مجازات کردن. دین. (ترجمان القرآن عادل بن علی) :
یارب دوام عمر دهش تا بقهر و لطف
بدخواه را جزا دهد و نیکخواه را.سعدی.
به روز حشر که فعل بدان و نیکان را
جزا دهند بمکیال نیک و بد پیمای.سعدی.
یا دولتا اگر بعنایت نظر کنی
واخجلتا اگر بعقوبت دهی جزا.سعدی.
و رجوع به جزا شود.