جزافیه

«لغت نامه دهخدا»

[جُ / جَ / جِ فی یَ] (ع ص نسبی)تأنیث جزافی. رجوع به جزافی و جزاف شود.
- ارادهء جزافیه؛ اراده که از روی علم و حکمت نباشد.