«لغت نامه دهخدا»
[جِ بَ لَ / لِ زَ دَ] (مص مرکب) در تداول عامه، فریاد کردن دفعی شیرخوار برای الم صعبی که ناگهان بر بدن او آمده است. (یادداشت مؤلف). جزبلاله کشیدن. رجوع به جزبلاله شود. || مردن. (یادداشت مؤلف): الهی جزبلاله بزنی. (یادداشت مؤلف).