جزر و مد

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رُ مَدد] (ترکیب عطفی، اِ مرکب)(1) بازگشتن آب دریا و بالا آمدن آن و به مجاز، زیر و زبر باشد :
شه چو دریاست بی دروغ و دریغ
جزر و مدش به تازیانه و تیغ.نظامی.
جز بخاری در بخارای دلش
راه ندهد جزر و مد مشکلش.مولوی.
آن دگر تسخر زدی کز جزر و مد
گوهر آورده ست تا ارزان دهد.مولوی.
ای عجب چه فن زند او را کشان
پیش جزر و مد بحر بی نشان.مولوی.
(1) - Maree.