«لغت نامه دهخدا»
[جَ زَ رَ] (اِخ) لقب صالح حافظ بن محمد است. (منتهی الارب). صالح بن محمد بن عمروبن حبیب اسدی، مکنی به ابوعلی. از ائمهء اهل حدیث است. وی بسال 210 ه . ق. در کوفه بدنیا آمد و در بغداد سکونت گزید و به شام و مصر و خراسان در طلب حدیث مسافرت کرد و در عراق و خراسان در عصر وی کسی در حدیث حافظ تر ازو نبود. و در سال 266 ه . ق. در بخارا مستقر شد و بسال 293 ه . ق. در همانجا درگذشت. وی صدوق و امین ولی اهل مزاح بود و بدانجهت که در احادیث تصحیف میکرد به جزره ملقب شد. (از اعلام زرکلی).