«لغت نامه دهخدا»
[جَ زَ] (اِخ) علی بن ابی الکرم محمد ملقب به عزالدین و مکنی به ابن الاثیر و ابوالحسن. وی از اجلهء علمای شافعی در حدیث و تاریخ و ادب بود و بسال 555 ه . ق. در جزیرهء ابن عمر از مضافات موصل بدنیا آمد و تحصیلات خود را نزد اکابر به پایان رساند و در عصر خویش از مشاهیر محدثان و علوم تاریخ و انساب و سیر و وقایع و ایام (حروب) گردید. از تألیفات اوست: 1 - اُسْدالغابه فی معرفه الصحابه. در این کتاب شرح حال هفتهزاروپانصد تن از اصحاب آمده است. 2 - تاریخ اتابکان موصل. 3 - تحفه العجائب و طرفه الغرائب. 4 - المجامع الکبیر فی علم البیان. 5 - کامل التواریخ. 6 - اللباب فی معرفه الانساب. (از ریحانه الادب). و رجوع به ابن اثیر شود.